نقد فیلم Little Brother نشان میدهد کمدی هالیوود در سراشیبی قرار گرفته است. این اثر جدید مت اسپایسر، با وجود حضور جان سینا، انتظارات را برآورده نمیکند.
ژانر کمدی در سینمای هالیوود از سال ۲۰۲۰ روندی نزولی را تجربه کرده و کیفیت آثار آن چه از نظر محتوا و چه بصری، افت قابلتوجهی داشته است. فیلمهایی چون Borat 2 و Sonic the Hedgehog، آغازگر این مسیر بودهاند.
داستان و کارگردانی: پتانسیل ازدسترفته
ایدهی کلاسیک فیلم Little Brother دربارهی زندگی منظم یک مشاور املاک که توسط برادر عجیبش به هم میریزد، پتانسیل بالایی برای کمدی داشت. اما فیلمنامهی اندرو موگل و جراد پاول با افزودن حجم زیادی از کمدی جنسی و عدم پرداخت کافی به کاراکترها، این ظرفیت را هدر داده است. ضعف در انسجام روایی و ناتوانی مخاطب در همذاتپنداری با شخصیتها، از ایرادات اصلی فیلمنامه است. کارگردانی مت اسپایسر نیز ضعیف بوده و با بازیگردانی غیرحرفهای و انتخاب قابهای ابتدایی، به اثر آسیب رسانده است.
بازیها: جان سینا، تنها نقطه امید
در میان بازیگران فیلم Little Brother از جمله جان سینا، اریک آندره، میشل موناهن و کریستوفر ملونی، جان سینا بهعنوان شخصیت محوری، کاملترین بازی را ارائه میدهد. تسلط او بر میمیک صورت و فیزیک عضلانیاش، برجستهتر از سایر نقشهاست. در مقابل، اریک آندره و کریستوفر ملونی با بازیهای کلیشهای و تکراری ظاهر شدهاند، و میشل موناهن نیز نسبت به آثار قبلی خود پسرفت قابلتوجهی داشته است.
تصویربرداری و تدوین: ضربههای پایانی
تصویربرداری و تدوین فیلم Little Brother نیز از نقاط ضعف آن به شمار میروند. برندن تراست، فیلمبردار، عملکردی بسیار ضعیف با جایگذاری غیراصولی دوربین و ثبت لانگشاتها و کلوزآپهای بیدلیل داشته است. تدوینگر، سارا شا، با کاتهای سریع و ترنزیشنها، جلوهای فانتزی به فیلم داده که گاهی بیننده را از وضعیت ذهنی کاراکترها دور میکند و باورپذیری سکانسها را کاهش میدهد.
موسیقی متن: تنها عنصر درخشان
تنها نقطهی روشن در این فیلم، موسیقی متن دن دیکن است. او با آهنگسازی استاندارد، توانسته فضای کمدی را از درام جدا کند و اثری قابلقبول ارائه دهد، هرچند در برخی لحظات دراماتیک، موسیقی کم و محدود به نظر میرسد.
