کارگردان فیلم جدید Resident Evil رویکردی متفاوت برای اقتباس در پیش گرفته است. او وعده میدهد که به جای تقلید صرف از داستان، ساختار و ریتم بازی را به سینما میآورد.
در دنیای اقتباسهای سینمایی از بازیهای ویدیویی، معمولاً شاهد تکرار اشتباهات گذشته هستیم. اما زک کرگر، کارگردان فیلم ترسناک موفق Weapons، قصد دارد این رویه را تغییر دهد. او تأکید دارد که هدفش بازسازی تجربه اصیل بازی برای تماشاگران است. این دیدگاه متفاوت میتواند سرنوشت اقتباسهای ژانر ترسناک را دگرگون کند.
ساختارشکنی در اقتباسهای ویدیویی: رویکرد زک کرگر
زک کرگر، که با فیلم ترسناک Weapons مورد توجه قرار گرفت، در اقتباس تازه خود از مجموعه کپکام، که ۱۸ سپتامبر اکران میشود، به جای بازگویی داستان بازیها، ساختار آنها را به زبان سینما ترجمه کرده است. او میگوید: «سعی کردم محیط هر هفت یا هشت دقیقه عوض شود، مثل بازیها.» این رویکرد، طراحی مراحل بازیهای ویدیویی را وارد تدوین سینمایی میکند و حلقه گمشدهای است که اغلب اقتباسهای قبلی از آن غافل بودند. اقتباسهای پیشین عمدتاً به ظاهر شخصیتها، اسم مکانها و چند سکانس اکشن بسنده میکردند، در حالی که تجربه واقعی Resident Evil ترکیبی از ریتم پیشروی، مدیریت منابع و حس گرفتارشدن است.
کرگر توضیح میدهد که شخصیت اصلی فیلم، برایان، یک پیک پزشکی است که شب شیوع ویروس در راکونسیتی گرفتار میشود و ماجرایی موازی با Resident Evil 2 را تجربه میکند. این انتخاب هوشمندانه به فیلم اجازه میدهد در همان جهان بازی حرکت کند، اما مجبور نباشد داستان لئون یا کلر را دوباره تعریف کند. او پیشتر اعلام کرده بود که قصه لئون قبلاً در بازیها گفته شده است. همچنین، فیلم منحنی پیشرفت سلاحها را از یک هفتتیر ضعیف به سلاحهای قویتر رعایت میکند که حس رشد شخصیت و حفظ تنش را به دنبال دارد؛ اتفاقی که تغییر در ریتم درام را رقم میزند.
تجربه بازی در سینما: قفلها و مدیریت منابع
یکی از مؤثرترین مکانیزمهای بقا-ترسناک در Resident Evil، قفلها هستند که اضطراب را افزایش میدهند و بازیکن را مجبور به کاوش میکنند. زک کرگر این ایده را در فیلم خود پیاده کرده و برایان «مدام با قفلهایی روبهرو میشود که مانع پیشرویاش میشوند.» این رویکرد مخاطب را در موقعیتی قرار میدهد که هیچ وعده روشنی برای نجات وجود ندارد و او را درگیر حل معما و نگران شخصیت نگه میدارد. ترکیب این قفلها با تغییر محیط هر هفت یا هشت دقیقه، همان حس پیشروی روی نقشه را میسازد.
وفاداری کرگر به تجربه بازی تنها در قفلها و تغییر محیط خلاصه نمیشود؛ او بر بازسازی حس «مدیریت منابع» نیز تأکید دارد. کرگر میگوید: «شما دقیقاً میدانید شخصیت چند تیر در سلاحش دارد. وقتی شلیکش خطا میرود، این شما هستید که حرص میخورید.» این یعنی تماشاگر بهجای تماشای اکشن، درگیر محاسبه، انتظار و اضطراب ناشی از کمبود میشود. آگاهی دائمی از وضعیت سلامت شخصیت نیز، که در بازیها با نوار سلامتی و آیتمهای درمان منتقل میشود، در فیلم جدید Resident Evil هر جراحتی را به یک هشدار بدل میکند.
گرامر بصری Resident Evil و نوآوریهای کرگر
زک کرگر حتی عناصری را که ظاهراً غیرقابلترجمه به سینما هستند، مانند ماشینتحریرها، گیاهان سبز و اسپریهای درمان، در فیلم گنجانده است. گیاهان و اسپریها اشیای قابل فهمی برای درمان هستند، اما ماشینتحریر، که در بازیها نماد ذخیرهکردن و نقطه امن است، در فیلم برای گیمرها پیامی ناخودآگاه از نقطه امن، لحظهای برای نفسکشیدن یا نشانه پیشرفت دارد. این استفاده مکرر از ماشینتحریر به عنوان عنصری تکرارشونده در طول سفر شخصیت، نشاندهنده درک عمیق کرگر از گرامر بصری بازی است که نوستالژی ساده را از حس پیشرفت و بقا جدا میکند.
اقتباسی تازه از دنیای آشنا: نقش پلیاستیشن پروداکشنز
تاریخچه اقتباسهای Resident Evil نشان میدهد که فیلمهای پل دبلیو. اس. اندرسون با وجود فروش میلیاردی، به ندرت به منطق بازیها وفادار بودند، و فیلم «به راکونسیتی خوش آمدید» نیز صرفاً با بازسازی قابها به موفقیت نرسید. اما زک کرگر در موقعیت متفاوتی قرار دارد؛ او هم طرفدار بازیهاست و هم کارگردانی با امضای شخصی در ژانر ترسناک. سونی و PlayStation Productions با بودجهای حدود ۸۰ میلیون دلار به او اعتماد کردهاند. انتخاب برایان به عنوان قهرمان فیلم، یک حرکت استراتژیک هوشمندانه است؛ یک پیک پزشکی معمولی که در کابوس گرفتار میشود، نه یک سرباز یا پلیس، که فیلم را به ریشههای ترسناک بقا نزدیکتر میکند.
کرگر در گفتوگویی اشاره کرده که قصد دارد مقیاس و جابهجایی مداوم Resident Evil 4 را با وحشت خالص قسمتهای ۷، ویلج و ریکوئیم ترکیب کند. او میگوید: «عاشق Resident Evil هستم، همه را بازی کردهام و میخواستم آن فیلمی را بسازم که همیشه دوست داشتم وجود داشته باشد. امیدوارم طرفدارها وقتی فیلم را میبینند احساس کنند درک شدهاند.» او که پیشتر ماه های اخیر را یک «تور عذرخواهی» نامیده بود، اکنون با قاطعیت میگوید: «فقط فیلم را ببینید. اگر بعد از تماشا همچنان فکر کردید که من آدم مناسبی نبودم، این یک قضاوت منصفانه است. اما فکر میکنم فیلم خودش از خودش دفاع خواهد کرد.» این موضعگیری نشاندهنده ایمان او به رویکردش است.
