فیلم داستان بقای نفس‌گیر یک افسر بازنشسته نیروهای ویژه و سگ نظامی‌اش را در طبیعت وحشی آلاسکا روایت می‌کند، جایی که زندگی آن‌ها به یکدیگر گره خورده است.
Heart Of The Beast، ساخته دیوید آیر، تجربه‌ای دراماتیک و پرکشش از بقا در طبیعت بی‌رحم آلاسکا را به تصویر می‌کشد. این فیلم به بررسی پیوند عمیق میان یک سرباز بازنشسته آمریکایی و سگ وفادارش می‌پردازد که در پی حادثه‌ای ناگوار، مجبور به مبارزه برای زنده ماندن در میان حیات وحش خشن هستند.
داستان بقا در دل طبیعت خشن آلاسکا
فیلم با صحنه‌ای آغاز می‌شود که زنده ماندن سگ را تضمین می‌کند، اما کارگردان دیوید آیر به طرز ماهرانه‌ای تا انتها تماشاگر را درگیر نگرانی برای سرنوشت او نگه می‌دارد. داستان به یک هفته قبل فلاش‌بک می‌زند، جایی که جیمز (با بازی برد پیت)، یک افسر بازنشسته نیروهای ویژه ارتش آمریکا، و سگ نظامی بازنشسته‌اش اودین (با نژاد ژرمن شپرد با نام یوبر) در حال پرواز به آلاسکا برای یک سفر کمپینگ هستند.
جیمز با زخم‌های روحی از دوران خدمتش، به دنبال تنهایی است و اودین نیز با یک پای مصنوعی و کابوس‌های ناشی از PTSD دست و پنجه نرم می‌کند. این دو بهترین دوستان یکدیگرند. زمانی که جیمز در مسیر بازگشت دچار حمله قلبی می‌شود، هواپیمایشان سقوط کرده و آن‌ها در ناکجاآبادی گرفتار می‌شوند؛ بقایشان کاملاً به یکدیگر وابسته است.
پیوند ناگسستنی انسان و سگ در “Heart Of The Beast”
با وجود اینکه مسیر داستان «Heart Of The Beast» تا حد زیادی قابل پیش‌بینی است و جیمز و اودین بارها یکدیگر را از رودخانه‌های خروشان، حیوانات وحشی و سقوط‌های مختلف نجات می‌دهند، اما این پیش‌بینی‌پذیری از ارزش فیلم نمی‌کاهد. دیوید آیر، کارگردانی که سابقه ساخت فیلم‌های اکشن مردانه مانند «End Of Watch» و «Fury» (با حضور برد پیت) را دارد، در اینجا نیز به خوبی از پس سکانس‌های اکشن پرهیجان و خوش‌ریتم برآمده است. او در کنار این سکانس‌ها، به زیبایی به ارتباط عمیق و متقابل جیمز و اودین می‌پردازد. فیلمنامه کامرون الکساندر، قهرمان‌بازی را میان آن‌ها تقسیم می‌کند؛ مثلاً اودین تلاش می‌کند جیمز را در حین حمله قلبی احیا کند و جیمز نیز پس از سقوط از اودین مراقبت می‌کند. این رابطه نه فقط وفاداری یک سگ، بلکه محافظتی متقابل و عمیقاً شیرین است.
بازی‌های باورپذیر و کارگردانی پرکشش
«Heart Of The Beast» عملاً یک اثر دو نفره، یا بهتر بگوییم، یک اثر تک‌نفره و یک سگ است، به جز دو نقش کوتاه مکمل که یکی از آن‌ها توسط جی.کی. سیمونز ایفا می‌شود. ستون فقرات فیلم، پیوند اصیل و باورپذیر میان انسان و سگ است. برد پیت با مکالمات مؤثر با خود، رابطه‌ای متقاعدکننده با اودین خلق می‌کند و تدوین هوشمندانه یوبر (سگ بازیگر) به خوبی تفکر سگ‌گونه او را به تصویر می‌کشد.
آیر تنها در موارد نادری، مانند صحنه کابوس سگ، بیش از حد به شخصیت‌پردازی انسانی سگ می‌پردازد که کمی ناشیانه به نظر می‌رسد، اما در بیشتر مواقع، او شخصیت سگ را با ظرافت کافی و دوست‌داشتنی نمایش می‌دهد. این رویکرد، تماشاگر را وادار می‌کند تا برای بقای هر دو ریشه بدواند و با وجود اطلاع از سرانجام داستان، کماکان سطح بالایی از تنش را حفظ می‌کند. این فیلم برای دوستداران سگ، لحظات تأثیرگذار بسیاری را رقم می‌زند.
