قلعه الموت، مقر افسانه‌ای اساسین‌های ایران ثبت جهانی شد

مجموعه تاریخی ثبت جهانی قلعه الموت سرانجام در فهرست میراث جهانی یونسکو جای گرفت و به سی‌اُمین اثر ایران با این عنوان بین‌المللی تبدیل شد. این تصمیم در چهل‌وهشتمین اجلاس سالانه کمیته میراث جهانی یونسکو که هم‌اکنون در شهر بوسان کره جنوبی در حال برگزاری است، اعلام و نهایی گردید. پرونده ثبت‌شده صرفاً به یک قلعه محدود نمی‌شود، بلکه یک شبکه دفاعی به‌هم‌پیوسته شامل هفت دژ و استحکامات تاریخی است: الموت، لمبسر، نویذرشاه، شمس‌کلایه، قسطین‌لار، شیرکوه و ایلان.

زنجیره‌ای از دژها بر فراز البرز

این زنجیره مستحکم نظامی در گستره دره‌های شرقی و غربی الموت و بر فراز دامنه‌های جنوبی رشته‌کوه البرز بنا شده و قدمت آن به سده‌های یازدهم تا سیزدهم میلادی (قرون پنجم تا هفتم هجری) و دوران اسماعیلیان بازمی‌گردد.

دژهای اسماعیلیان با درکی عمیق از جغرافیای خشن منطقه ساخته شده‌اند؛ دانشی که در مدیریت هوشمندانه منابع آب، تسلط بر مسیرهای ارتباطی، معماری پیچیده دفاعی و جانمایی بی‌نقص فضاها نمود پیدا کرده است.

فراتر از یک پایگاه نظامی

نکته جالب درباره ثبت جهانی قلعه الموت این است که کارکرد این دژها در گذشته تنها به مسائل نظامی و سیاسی محدود نمی‌شد. این قلعه‌ها در دوران اوج خود، مراکز مهم علمی و آموزشی نیز بودند و با دانشمندان برجسته‌ای همچون خواجه نصیرالدین طوسی ارتباط داشتند. این میراث ارزشمند که قرن‌ها الهام‌بخش داستان‌ها و افسانه‌های متعدد درباره اساسین‌ها بوده، اکنون با عنوان میراث جهانی یونسکو برای همیشه در تاریخ بشریت ماندگار خواهد شد.